علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ما سوا فکندی همه سایه ی خدا را

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من بخدا قسم خدا را

بخدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد سر رشته ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری از نه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب !
که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بنند ز میان پاک بازان
چو علی که می تواند که به سر برد وفا را ؟!

نه خدا توانمش خواند ، نه بشر توانمش گفت
متحيرم چه نامم ، شه ملك لافتا را...

به دو چشم خون فشانم هله اي نسيم رحمت
كه ز كوي او غباري به من آر توتيا را

به اميد آنكه شايد برسد به خاك پايت
چه پيام ها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويي قضاي گردان ، به دعاي مستمندان
كه ز جان ما بگردان ره آفا قضا را

چه زنم چو ناي هر دم ز نواي شوق او دم
كه لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

« همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي
به پيام آشنايي بنوازد آشنا را »

ز نواي مرغ يا حق بشنو كه در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهريارا

عید غدیر سالروز تاج گذاری اسوه عدالت و منتهای عرفان امیر مومنان علی (ع) مبارک